Hoe werkt jezelf gezond denken in de praktijk?

  • 9 februari 2015

De afgelopen week voelde ik een ‘griepje’ opkomen. Niets ernstigs, niet het soort griep waar ik een week of twee door uit de roulatie zou zijn, maar het soort griep waarvan ik dacht: “Hier kan ik mezelf vanaf gezond denken.” En het is gelukt!
En ik ga je precies vertellen hoe ik de 5 stappen om jezelf gezond te denken toegepast heb.

Maar eerst:

Wat is er vooraf gebeurd ?

Voordat ik dit griepje ontwikkelde, was er de maand januari.
De maand januari heeft voor een bundel stress gezorgd waar ik doorheen moest werken; mijn website was volledig weg gegooid, de ene na de andere rekening kwam binnen, de belastingdienst heeft mij gevonden, en mijn werkdruk verhoogde doordat ik meer klanten kreeg. Niet alleen negatieve stress, dus, ook positieve stress. Het zorgde ervoor dat ik te hard werkte, te lang door werkte, en te weinig pauzes nam, ondanks dat ik drie keer per dag met Doggy aan het wandelen was.

Om mij heen hadden allerlei klanten allerlei griepverschijnselen die ik maar niet over leek te nemen. Daardoor nam ik aan dat ik dit jaar veilig zou zijn.

Wat er gebeurde in de vier ‘lichamen’ in mijn lichaam, was het volgende:

fysiek: ik bleef doorgaan, nam iets te weinig rust, maar kon wel goed slapen. Mijn spieren leken niet overbelast, ik at gezond, voor mijn doen, en ik voelde lichamelijk niets dat er op leek dat ik overbelast zou zijn.
denken: het enige waar ik me mee bezig hield, was het opnieuw opbouwen van mijn website. Alles dat me afhield van het opnieuw opbouwen van mijn website, beschouwde ik als een afleiding.
emotioneel: verbazing over dat ik me niet meer druk maakte over de situatie dan ik op dat moment deed, of meer last had van stressverschijnselen. En ik verbaasde me over mijn gebrek aan dramaqueenerig slachtofferschap door het weggooien van mijn website, en mijn gedrevenheid alles weer op te pakken.
spiritueel: ik zag het als een test: was het de bedoeling dat ik Zensation Amsterdam zou opgeven, of was het de bedoeling dat ik eens echt moest gaan vechten voor wat ik wilde in mijn leven?

Waarom werd je dan toch ziek ?

Allereerst: ik ben niet ziek geworden! Ik had alleen last van de verschijnselen.

De reden waarom ik last had van de verschijnselen, is omdat ik doorging op adrenaline.
Ik had een aantal signalen genegeerd. Hele simpele signalen die ik wel degelijk opgepikt had, maar waarvan ik gedeeltelijk bewust besloot ze te negeren:

fysieke signalen: het opstaan in de ochtend werd moeilijker. Mijn wekker ging af, ik rolde me op mijn andere zijde en sliep nog een half uur door de wekker heen. Daarna zette ik de wekker uit, deed alsof ik wakker wilde worden, en sliep nog eens een half uur door. Tenslotte, nadat ik besloten had wel wakker te worden, draalde ik nog een half uur met mijn iPad voordat ik me daadwerkelijk opwerkte tot zit. Het was niet mijn gewone manier van opstaan.
signalen in het denken: dat ik de hele dag bezig was met deze website, en, in mijn beleving, het heropbouwen van mijn bedrijf, werd een obsessie. Een 24-uur-per-dag obsessie. De reden waarom ik dit negeerde, is omdat het een prettigere obsessie was dan andere van mijn obsessies: “Hoe ga ik die rekeningen allemaal kunnen betalen binnen de gestelde termijn…?”
emotionele signalen: je had in die periode niet bij mij in de auto willen zitten. Ik heb op het punt gestaan een petitie in te dienen waarin gesteld zou worden dat zodra ik mijn auto gestart had, iedere andere automobilist direct van de weg af moest. Ik was chagrijnig, mopperig, vloekerig, kortaf, en ongeduldig.

road rage
mijn motto in die dagen

 

spirituele signalen: ik was het vertrouwen in een goede afloop aan het verliezen. Ik probeerde de uitkomst naar mijn hand te zetten, ook van zaken waarin ik zelf niets kon veranderen.

Dit zijn signalen die heel eenvoudig over het hoofd te zien zijn. Had ik ze direct serieus genomen, had ik waarschijnlijk niet eens last hoeven hebben van de verschijnselen. Het negeren van dit soort signalen, en het doorgaan op adrenaline, hakt in het immuunsysteem, tenslotte.

Hoe hebben de stappen dan gezorgd voor dat je ‘alleen maar last hebt gehad van de verschijnselen’ ?

Het is niet zo moeilijk bij een eenvoudig soort semi-griep, zoals ik had.

Ik begon met stap 2: luister naar je lichaam.

Na de zevende keer een moeizaam ochtendritueel doorlopen te hebben, moest ik toegeven dat ik vermoeid begon te raken. Op een zaterdagochtend, tijdens de wandeling met Doggy, merkte ik dat de spieren in mijn benen begonnen op te spelen, en ik langzamer begon te lopen.
Ik had besloten dat ik die dag een blog geschreven moest hebben. Ik startte te laat, het proces verliep te moeizaam, en halverwege de dag merkte ik dat ik een dag vrij aan het plannen was: “Als ik dit nu af maak, ben ik morgen de hele dag vrij!” Gevolgd door: “Ik moet gewoon een dag vrij nemen.”

Deze gedachten kende ik van eerder, van eerdere ziekte-verschijnselen, en het haakte in op stap 4: zoek andere oorzaken.

Dankzij het weggooien van mijn website, en mijn obsessieve gedrag het Universum wel eens even te laten zien dat ik écht met Zensation Amsterdam verder wilde, ben ik veel te lang en veel te hard, voor mijn doen, aan het werk gegaan. Ik heb te weinig rust genomen, de rust die ik nam was gevuld met gedachten aan de manier waarop ik de website in wilde vullen, kortom: ik rustte niet uit.

Dat schudde mijn immuunsysteem door elkaar. En de rek van een immuunsysteem is niet oneindig. Het geeft waarschuwingssignalen op een paar manieren. Bij mij vooral in het me laten voelen dat ik toch echt even vrij moest nemen van dit obsessieve gedrag.

Op het moment dat het me duidelijk werd dat ik tegen een griepje aan ging lopen, schakelde ik over naar stap 1: geloof in je gezondheid.

instagriep
geloof-in-mijn-gezondheid versterkende middelen

 

Ik geloofde heilig dat ik me niet hoefde te laten vellen door griep. Niet alleen omdat ik er in geloofde, maar ook omdat ik geloofde in gezond verstand.
Daarover meer bij de laatste stap.
In deze stap bedacht ik me: “Kan ik werken? Ben ik gezond genoeg om de dagelijkse dingen te kunnen doen?”
Zolang het antwoord “ja” bleef, kon ik blijven geloven in mijn gezondheid.

Deze conclusie maakte stap 3: denk positief, een stuk gemakkelijker.

Word een optimist werkt bij mij twee kanten op:
1) vanuit geloven in mijn gezondheid, en ervaren of voelen dat ik gezonder ben dan ik denk, naar positief denken en ervaren,
2) vanuit positief denken, naar geloven of voelen dat ik gezonder ben dan ik denk, en dus geloven in mijn gezondheid.
Voor mij hield dat in: gewoon mijn dagelijkse routine blijven volgen, desnoods hoestend en proestend, want zolang ik geen koorts heb, ben ik gezond.
Iedere dag dat ik niet geveld was door de griep, was ik gelukkig…

Wat alles in mijn lichaam aangaf dat me een stuk positiever zou maken, was een dag vrij. Gewoon een dag hangen, in bad liggen, niets doen, kortom: vrij.
Niet alleen heb ik de dag vrij genomen, ik heb meteen stelselmatig een dag in de week geblokt voor dingen die ik versta onder ‘niets doen’.

lego_harry_potter_packshot
…zoals het spelen van computerspelletjes…

De dag vrij heeft er voor gezorgd dat de symptomen duidelijker werden.
In sommige gevallen, ernstigere gevallen, noem ik dat het ‘pensioen effect’; de symptomen worden zo heftig, dat er daadwerkelijk ziekte ontstaat. Als de adrenaline afneemt, moet het lichaam zichzelf reorganiseren, en dat kan soms leiden tot aandoeningen of ziektes.

In mijn geval leidde het gelukkig alleen maar tot het duidelijker worden van de symptomen: druipneus, rauwe keel en vermoeidheid. En dat leidde tot stap 5.

Toen ik dat opmerkte, begon ik direct aan stap 5: bedenk je eigen oplossing.

Gezond verstand zou handig zijn voor me, besloot ik, en deed onderzoek naar hoe ik de griepverschijnselen kon onderdrukken. Het enige dat een bevriend arts kon zeggen was: “Vitamine C.” Ik haalde liters aan sinaasappels in huis, zocht naar recepten voor grog en bedacht wat ik verder nodig had.
Wat mijn lichaam aangaf, was dat het rust nodig had. Mijn gevoel zei me ook dat ik naar bed moest in twee truien, een joggingbroek en sokken aan, meer lagen kleding dan ik normaal draag wanneer ik slaap. Uitzweten, noemde ik het.
En, zei mijn gevoel, ik moest Marsen eten.

Hier moest ik zelf om lachen. Ik deed het eigenlijk af als opkomende ‘volle maan’.
Totdat ik een Mars at, en het gevoel kreeg dat ik de hele dag weer aan kon. Blijkt er toch idioot veel energie in zo’n reep te zitten, rondom al die suikers.

Tenslotte maakte ik tomatensoep, voor het geval dat, en haalde ik drie flessen water in huis, die binnen twee dagen op waren.

Al met al hebben mijn verschijnselen niet langer dan twee dagen geduurd, met als enige hinderlijke kwaal een verstopte neus.

Wat is nu je conclusie ? “Je kan jezelf van gezond denken van griep, dus je kan jezelf gezond denken van alles ?”

Niet van alles.
Wel van veel.
Zeker stress gerelateerde klachten hebben een erg gunstig effect door het jezelf gezond denken.

Deze manier van jezelf gezond denken kan er in een aantal gevallen voor zorgen dat je eerder ingrijpt, zoals ik gedaan heb. Hoewel ik nog wat laat was met ingrijpen.
Maar je zou eerder in kunnen grijpen, zodat de daadwerkelijke aandoening zich niet in alle volledigheid hoeft te ontwikkelen.
Zolang je luistert naar wat je lichaam zegt, maar dan ook echt serieus luistert, bestaat de mogelijkheid dat je niet ernstig ziek hoeft te worden.

En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen.
Maar dat is voor een andere blog.

Comments are closed.