Veranderen van je denkpatroon om ontspanning te creëren

  • 16 maart 2015

Heb je wel eens van die dagen dat je bij jezelf denkt: “Morgen ga ik het allemaal anders doen. Morgen ga ik veranderen. Word ik een totaal anders mens.”?

De afgelopen weken heb ik bij mezelf gemerkt dat ik begon te denken dat mijn energieniveau een ‘issue’ werd.
Aangezien ik dat een gedachte vond die lijnrecht stond op positief denken, vond ik het nodig om mijn denkpatroon te onderzoeken. En mijn denkpatroon te gaan veranderen.

Wanneer een denkpatroon verandert in piekeren.

Zodra ik iets bij mezelf ga onderzoeken, is mijn eerste analyse vaak: “O. Stress.”
In dit geval was was het een correcte analyse; ik had me te veel bezig gehouden met zorgen maken over alles. Over ieder detail van wat ik vond dat mis was met mijn leven.

In mijn geval was de belangrijkste kopzorg geld. Of gebrek aan geld, beter gezegd.

Aspect Geld 21 090106

Ik heb mijn zorgen over gebrek aan geld laten leiden tot cirkeldenken en piekeren. Vooral ‘s nachts, wanneer ik eigenlijk hoor te slapen, werd het bijna een sport om oplossingen te bedenken voor mijn gebrekkige financiële situatie.
Zodra ik me realiseerde dat ik aan het piekeren was geslagen, werd het een sport om zo hard mogelijk niet te piekeren. Ik begon boeken te lezen, dagboeken te schrijven, filmpjes te bekijken, alles om maar niet te kunnen piekeren.

…en blijkbaar niet te slapen…

Wanneer piekeren verandert in het stappen in een valkuil.

Piekeren put uit.
Niet alleen omdat het energie kost, ook omdat je letterlijk niet slaapt door piekeren. Het creëert een “het licht gaat uit, het hoofd gaat aan”-situatie, waardoor het moeilijker lekker in slaap te vallen.
Door gebrek aan slaap, ontstaat er vermoeidheid, en vermoeidheid leidt bij mij al heel snel naar: “Ik heb geen energie meer.”

Van de zin ‘ik heb geen energie meer’ word ik heel vervelend.
Niet alleen naar anderen toe: “Gaan we nog iets leuks doen?” “Hm, ik heb eigenlijk geen energie.”
Ook naar mezelf: “Koken? Ik haal wel wat kant-en-klaar eetbaars uit de supermarkt.”

Bestand 13-03-15 23 31 48
…iets gezonds…

Ergerlijk wordt het wanneer mijn ‘ik heb geen energie meer’ leidt naar excuses en slachtoffer-gedrag.
“Ik heb geen energie, en dat komt omdat ik geen geld heb, zodat ik keihard moet werken en niet kan uitrusten.”
Het is een drogredenatie die niets anders doet dan mezelf tot slachtoffer van de omstandigheden bombarderen. Als slachtoffer kan ik niets doen aan mijn situatie, behalve dan klagen en nog meer piekeren. Op zich een prettige situatie om in te zitten, mits iemand anders de omstandigheden kan komen veranderen.

De valkuil waar ik in stap, in zo’n situatie, is de volgende redenatie: ‘ik heb geen geld, dus ik moet harder werken om geld bij elkaar te krijgen, en daardoor kan ik niet uitrusten, waardoor ik te moe word om goed te kunnen werken, waardoor ik geld laat liggen, en dus geen geld heb’.
Dat is een cirkelredenatie vol drogredenen.

Fysiek ontstaat daardoor een glijdende schaal in energieniveau. Piekeren kost energie, waardoor er minder energie overblijft voor het werk dat ik wil doen. Piekeren zorgt ook voor minder slapen, waardoor het energieniveau niet meer goed aangevuld wordt.
Daarnaast: spierspanning. Om mijn agenda in deze situatie bij te kunnen houden, gebruikte ik meer spierkracht dan nodig was voor de specifieke handelingen. Ik vond mijn schouders ineens weer naast mijn oren, en een stukje lopen mondde vaak uit in kramp in de kuiten.

Dit alles zorgde ook voor een emotioneel kort lontje.

valkuil
Ik had het ‘pas op – valkuil’ signaal gemist.

Heel kort gezegd: ik stond stijf van de spanningen, en dreigde in, wat ik ‘stress-modus’ noem, door te schieten.

Wanneer je je realiseert dat je uit een valkuil kan stappen.

Er is een moment waarop je je realiseert dat je in een valkuil gestapt bent.
Bij mij was het een uitnodiging gemaakt op woensdag om het komende weekend te gaan wandelen, een combinatie uitlaten van Doggy en een paar uur zelf uitwaaien in gezelschap van minimaal drie andere honden en de eigenaar. De uitnodiging zette een kettingreactie in werking, waardoor ik begon te denken: “Misschien, Misja, is het verrekte handig als je eens een echt weekend gaat plannen.”

De realisatie bestaat bij mij uit een paar reacties:

cross thumb  emotioneel: paniek, omdat ik het gevoel had niet verder te kunnen plannen dan ‘wat ga ik vanavond eten?’ Verder plannen gaf me het gevoel controle over mijn tijd kwijt te raken.

cross thumb  ‘drog-denken’ (rationeel): “Als ik nu ‘ja! Leuk!’ zeg, zit ik er aan vast, en kan er helemaal niets meer aan veranderd worden.” Heeft ook te maken met de angst het idee van controle kwijt te raken.

cross thumb  fysiek: alvast moe worden. Het idee van uren wandelen, en daar boven op de rit naar een eventuele verdere lokatie, maakte me bij voorbaat fysiek moe.

Terwijl ik de wandelingen, en het uitlaten van de honden, altijd erg prettig vind in combinatie met gezelschap, was het de uitnodiging te veel voor mij om logisch of ontspannen te blijven. Het enige dat er gebeurde is dat mijn illusie van controle door elkaar geschud werd, en dat was niet wat ik op dat moment goed kon hanteren.

Op dat punt besloot ik, voor de tig-ste keer in mijn leven, dat ik wilde veranderen.
“Vanaf morgen ga ik het allemaal anders doen.”

Wanneer je daadwerkelijk uit de valkuil stapt.

Natuurlijk is het niet zo dat ik besloot mezelf drastisch te veranderen.
Ik wilde mijn denkpatroon veranderen, want ik wist dat ik mezelf daarmee knel zette.

structuur KK
kernkwadrant

 

Ik wist dat ik in een valkuil gestapt was, de valkuil van ‘controle’.
Ik wist ook dat ‘valkuil’ een onderdeel was van een kernkwadrant.
Wat ik moest doen is uitvinden wat de uitdaging was, of de kwaliteit, en daarna uitzoeken of ik daar mee kon ontspannen.

De uitdaging was ‘flexibel worden’.
Voor iemand met controle-issues, zoals ik, is de term ‘flexibiliteit’ een volledig nieuwe reden om in de stress te schieten. Het hoort bij ‘loslaten’, en ‘loslaten’ is tenslotte ook maar een relatief goed idee.
De kwaliteit die ik vond, en waarvan ik nog steeds niet zeker weet of het een kwaliteit van mij is, is ‘gestructureerd zijn’. Of ‘structuur’. De voorbode van ‘controle-issues’; hoe meer structuur ik wil aanbrengen, hoe harder ik probeer de uitkomst van de situatie te beheersen.

Ik besloot met behulp van ‘structureren’ mijn spanningen te verminderen, en mijn ontspanning te vergroten.
Ik legde een slaap-schema aan, waarbij ik mezelf een eindtijd oplegde wat betreft de laatste ronde met Doggy.
Die eindtijd moest ik op de dag van opleggen al weer loslaten, dankzij een langer gesprek met een klant dan ik gepland had. Nuttig, en ontzettend interessant, dat wel, en tegelijkertijd ver buiten mijn uitlaat-en-slaap-schema.

I am what is missing 023 20090321

Toen ik eindelijk in bed lag, besloot ik te piekeren over mijn kernkwadrant en mijn schema. Ik was als het ware in mijn uitdaging geworpen, in plaats van via mijn kwaliteit rustig naar ontspanning gegaan.
Tijd voor hardere maatregelen, besloot ik ter plekke. De volgende dag heb ik plannen gemaakt voor fysieke ontspanning, en een weekend vrij.

“Ik ga alles anders doen.”

Wanneer je zorgvuldig gemaakte plannen anders uitpakken.

Natuurlijk lukt het anderen bijzonder goed mijn plannen in de war te schoppen…
“Kunnen we dit weekend bij elkaar komen om de toekomstplannen voor het bedrijf te bespreken? Liefst zondag?”
“Stoor ik? Kunnen we nu even over de aanpak van het inhuren van collega’s praten? O, je bent aan het lunchen. Alweer?”
“Luister, voordat je weg gaat omdat je tijd er op zit, kunnen we eerst nog even uitgebreid praten over de voorzieningen die ik eigenlijk zou moeten hebben, en waarvan ik vind dat jij ze moet regelen?”

De reden waarom ik regelmatig vind dat ik moet veranderen, heeft alles te maken met het stellen van duidelijke grenzen. Zowel naar anderen, als naar mezelf.
Zolang ik geen duidelijke grenzen stel, zal ik altijd over mijn eigen fysieke en emotionele grenzen heen gaan, en uitgeput raken.
…met de bijbehorende negatieve attitude ten aanzien van degene die ik over mijn grenzen laat lopen…

Mijn verandering was dan ook simpel:
“Zondag niet. Dan ben ik ‘off grid’ en heel hard bezig met mijn high-score van Lego Harry Potter te verhogen. Maandagochtend heb ik alle tijd.”
“Nee hoor, de komende twee minuten stoor je niet.”
“We kunnen er natuurlijk over praten, uitgebreid, de volgende keer dat ik hier ben.”

big-amsterdam-0710_6

Ik was gestructureerd, en duidelijk.
En een beetje flexibel in mijn tijd.
Het doorspitten van een kernkwadrant helpt bij ontspanning, vind ik dan.

Dus

Door het flexibel structureren van mijn tijd, heb ik de ontspanning gecreëerd die ik nodig had om weer te kunnen genieten van wandelingen met Doggy en zijn vrienden.
Het is een manier om via mijn ‘rationele systeem’ fysiek te ontspannen.

…een andere manier is om je ‘rationele systeem’ je te laten vertellen dat je eens een keer een massage moet ondergaan…

Comments are closed.