Wat ik geleerd heb van mijn stommiteit – gezond verstand in de huidige tijd

  • 23 maart 2020

Dit weekend ben ik ongelooflijk dom bezig geweest.
Het hele weekend, geloof me.
Ik ben aan het begin van de epidemie naar Brabant afgereisd om mijn ouders te bezoeken en ik heb er ieder stemmetje in mijn hoofd voor genegeerd.

Wat ik van mijn stommiteit geleerd heb, is het verschil tussen de stem van paniek, de stem van mijn intuïtie en de stem van mijn gezonde verstand te leren kennen.
Om te leren vertrouwen op wat me duidelijk gemaakt wordt en mezelf tegen te houden wanneer ik aan alles in mezelf voel: “Misja. Dude. Serieus.”
Mezelf intern een facepalm voel geven.

Voorgeschiedenis

Eerst een stukje voorgeschiedenis.
Mijn vader heeft meer dan alle kenmerken van de huidige risicogroep.
Diabetes type 1 lada, een open hart operatie voor een nieuwe aortaklep achter de rug, een half jaar eerder een bloeding in de hersenstam opgelopen.
En dit jaar viert hij dat hij geboren is in het bevrijdingsjaar.

Dit is niet per se wat hem een risicogroep deelnemer maakt.
De grootste reden voor hem om een onderdeel te zijn van de huidige risicogroep, is koppigheid en eigenwijs gedrag.

Mijn moeder, een jaar of vijf jonger dan mijn vader, is in blakende gezondheid, als je alle stress rondom de gezondheid van mijn vader niet mee rekent.
En haar constante kuchje.
Of haar hoofdpijn, gewrichtspijnen en vluchtgedrag.
Vluchtgedrag is in dit geval: zoveel mogelijk actie ondernemen. Huis schilderen, lange wandelingen, vijf keer naar de winkel lopen, dat soort dingen.

Haar reden om in de risicogroep te vallen, naast haar leeftijd, is dat ze een ‘enabler’ is.
Haar motto is: “Ik kan hem niet alles verbieden, hij weet zelf ook wel wat hij kan en niet kan.”

stommiteit

Voorbereiding van mijn stommiteit

In de 8 dagen dat mijn vader in het ziekenhuis lag met een litteken tot aan zijn hart, ben ik bij mijn moeder ingetrokken om als goede dochter ondersteuning te kunnen bieden.
Omdat ik een echter dochter van mijn vader ben wat betreft eigenwijs gedrag en koppigheid, ben ik twee dagen na thuiskomst van mijn vader, terug naar huis gegaan.
Ik heb uitgebreid de tijd genomen om mijn eigen ritme weer terug te vinden, mijn eigen huis weer te waarderen en mijn eigen werk weer op te pakken.

Voor de vorm: mijn ouders wonen diep in Brabant, ik aan de rand van Amsterdam.
De reis naar mijn ouders duurt anderhalf uur.
Aangezien Doggy my co-pilot is, gaan die anderhalf uur best snel, maar het blijft anderhalf uur.

De combinatie reis, koppigheid/eigenwijs gedrag, mezelf terug vinden en gewoon even ruimte nodig hebben, heeft er voor gezorgd dat ik 8 weken lang niet naar mijn ouders gegaan ben.
Ik heb ze gebeld, maar ik ken ze. Ik krijg nooit het hele verhaal te horen en zij zijn van de oude stempel: vuile was hang je binnen.
Plus: ik ben het kind, dus mij moet je daar niet mee lastig vallen.

Ik wilde met mijn eigen ogen zien hoe het met mijn ouders gaat.
Ik kon niet vertrouwen op wat ze me vertelden, dus ik wilde het met mijn eigen ogen zien.

De bedoeling was dat ik een week eerder zou gaan, maar het werd afgelopen weekend.
Een piek-weekend van de epidemie in Brabant.
Het weekend waarin de eerste patiënten naar Groningen vervoerd werden.
Omdat ik een idioot kan zijn 🤦🏽

COVID-19 paniek

Ik ben een Generatie X-er.
Ik ben degene in ons gezin die COVID bloedserieus neemt.
Als Doggy niet naar buiten hoeft, wil ik het liefst thuis blijven en met Doggy loop ik in een grote boog om medewandelaars heen.

Mijn ouders zijn ‘Boomers’.
Zij zijn degenen die ik letterlijk hoor zeggen: “Ik bepaal nog altijd zelf hoe ik wil leven!”
Dat heeft letterlijk tot ongelukjes geleid.
Door alle klachten die mijn vader de laatste jaren heeft ontwikkeld, is zijn evenwicht en zijn reactievermogen wat verminderd.
Toch heeft hij een nieuwe auto gekocht, een automaat, en toen hij van de almachtige heren dokters mocht rijden na de operatie (want dat stond op het revalidatie-papiertje…), heeft hij de dichte garagedeur geraakt.

Ik heb hier woorden over gehad met mijn moeder; zij laat hem rijden.
“Maar ik kan hem niet alles verbieden.”
“Nee, niet alles, maar wel dat wat er voor kan zorgen dat we hem binnenkort uit een politiecel voor moeten halen.”

Gezond verstand, lijkt me.
En daarom baal ik ook van mijn eigen stommiteit.

Gezond verstand

Ik kom nu in een fase dat ik geloof dat ik gezonder verstand heb dan mijn ouders.
Dat ik op dit moment beter kan bepalen wat goed is voor ze, dan ze zelf kunnen bepalen.
Puur omdat mijn vader niet ‘gracieus oud kan worden’, zoals mijn broer zo treffend zegt, en omdat mijn moeder dat toe staat, omdat ze de discussie toch niet kan winnen.

Toen ik hoorde dat het ziekenhuis waar mijn vader in moest revalideren, het eerste ziekenhuis in Nederland was waar een patiënt was aangetroffen, was mijn eerste reactie: “Het spijt me, ouders. Ik zie jullie volgend jaar weer.”
Van mijn levensdagen niet dat ik naar Brabant af zou gaan rijden.
Sterker nog: ik was mijn eigen afspraken in Amsterdam al aan het afzeggen zonder dat er een besmetting geregistreerd was.

Maar ik negeerde dat gezonde verstand op het moment dat ik hoorde dat mijn ouders nog steeds bij andere risicogroepers op bezoek gingen.
Ik wilde zien hoe gezond ze waren.
Daarnaast was mijn moeder een dag uitgeschakeld door een andere soort groep en ik wilde zien wat ze aan ondersteuning nodig zouden moeten hebben.

Moeder knapte op en zei dat ik het weekend kon komen, maar ‘niet op vrijdag, want we gaan bridgen.’

stommiteit

 

Dat hebben ze uiteindelijk afgezegd en ik reed af naar Brabant.

Hier is waar ik weet dat ik mijn stommiteit aan het begaan was; ik heb de volgende signalen genegeerd:
– niet van de bank willen op staan om mijn tas en Doggys koffer in te pakken;
– gefrustreerd raken, omdat alles wat ik op het laatste moment wilde doen, niet liep zoals ik wilde dat het liep;
– in mijn hoofd gillen zodra ik in de auto stapte;
– met samengeknepen borstkas over de Ring rijden en mezelf geforceerd ontspannen.

Bewijs van mijn stommiteit

Verplichte disclaimer: ik hou van mijn ouders.
…dat gezegd hebbende…
Ze nemen het niet zo nauw met de veiligheidsregels.
Ze vinden het, als je echt diep door zou vragen, eigenlijk allemaal maar onzin en overdreven gedoe.

Het hele weekend heb ik in een staat van paniek geleefd.
Daar kwam ik achter toen ik weer thuis was, op mijn bank plofte en drie uur later weer wakker werd.
Ik heb me de rest van de tijd afgevraagd waarom ik mijn instinct en eigen gezonde verstand heb genegeerd door toch af te reizen.

De enige reden die ik kon bedenken is een ongezonde mate van codependent gedrag.
Ik wilde pleasen.
Natuurlijk: ik wilde ook echt zien hoe het met ze gaat en ik heb gezien dat het niet goed gaat. Ik heb nu het bewijs dat ze zichzelf voor de gek houden en daarmee mij voor de gek proberen te houden.
Was deze informatie mijn eigen gezondheid waard?

Ja en nee.
Nee, omdat ik dit al wist en het dus een nutteloze actie was.
Ja, omdat ik mijn eigen ongezonde patronen gevoed heb, en daarmee de ongezonde patronen van mijn ouders gevoed heb.
Zij zijn gerustgesteld, omdat ze het gevoel hebben dat ik gerustgesteld ben.

Wat heb ik geleerd van mijn stommiteit?

Wat ik geleerd heb, is dat ik achteraf alsnog verstandig kan doen.
De stommiteit is niet meer te veranderen, mijn vervolgacties zijn wel te beïnvloeden.
Ik zit nu veilig achter mijn laptop, veilig voor anderen, wel te verstaan, mijn ontspanningsoefening te doen om het verschil tussen gezond verstand en sociale druk scherp te kunnen blijven voelen.

Daarnaast: ik heb geleerd dat mijn ouders niet gaan veranderen.
Ik ben groot fan van de serie Mom, omdat het goed laat zien hoe een 12-stappen programma werkt. Zelf heb ik een 12-stappen programma voor Anonieme Dramamakers gevolgd, daarom hou ik van dit soort series.

Ik werd aan die serie herinnerd, en specifiek aan een scene waarin iemand aan het woord kwam die met een verslaafde samen woonde.
“Hun gedrag kan ik niet veranderen. Ik kan me er alleen maar bij neer leggen en mijn eigen leven gaan leiden.”
Oftewel: mijn ouders gaan zich niet verstandiger gedragen dan dat ze tot nu toe gedaan hebben.
Ik ga dat niet kunnen veranderen.
Ik kan het alleen maar los laten en hopen dat ik niet hoef te zeggen: “Zie? Had ik je niet gewaarschuwd?”

Los laten is in mijn geval: aangeven dat ik fouten in hun redenatie zie.
Aangeven dat ik het nog één keer zeg en het dan verder bij hun laat, maar dat ik de fout in hun redenatie zie.
Dat wil niet zeggen dat ik er geen emoties over heb.
Angst, vooral, want de kans dat ze het virus oppakken en dus verspreiden door hun dorp, is alleen maar groter aan het worden.

Maar de grootste les die ik geleerd heb, is dat ik iemand die niet wil veranderen, niets kan leren.
Koppig en eigenwijs gedrag is niet te veranderen door informatie vanuit gezond verstand aan te dragen.
‘Enablists’ kan ik niet veranderen omdat er uiteindelijk geluisterd wordt naar degene die ze ofwel murw praat, ofwel tevreden willen houden.
Het kost mij mijn gezonde verstand en mijn gezondheid om toch pogingen te willen blijven doen.
Ook al zijn het mijn ouders…

Tenslotte heb ik geleerd dat ik mezelf 14 dagen uit de samenleving terug mag trekken totdat ik zeker weet dat ik niemand anders kan besmetten…

Geniet van vandaag en leer van mijn stommiteit 😏

 

 

Wil je zo’n twee keer per maand nieuws ontvangen van Zensation Amsterdam?
Denk daarbij aan nieuwe tips, hints, oefeningen of aanbiedingen.

Vul hier je gegevens in en ik neem je mee in de mailings.

Comments are closed.